Dalej będzie sztampowo: o czym film (Powiniem najpierw napisać parę słów o reżyserze czy aktorach, ale to dla mnie tak mało ważne, że nawet nie wiem kto grał, kto za kamerą stał itp. Powiem tylko, że twarze paru aktorów wydały mi się znane.), co było tak, co było nie tak i podam liczbę gwiazdek.

Film to horror, a skoro tak, to nie ma większego sensu. Historia jest prosta – do opuszczonego domku gdzieś na bezludziu Ameryki wprowadza się rodzina uciekająca z miasta. Dom straszy i to straszy okrutnie – od pierwszych chwil aż do zwrotu-akcji-w-której-straszyć-przestaje. Czytając krótką notkę, którą znalazłem na zaproszeniu, myślałem, że będzie to coś na kształt „Lśnienie” – ale nie-nie.

Sceny grozy, których w filmie nadto, są budowane głównie na zasadzie zaskakujących momentów – cicho spokojnie, AŻ TU NAGLE! Razem z salą podrygiwałem – więc to się udało. Są też wykorzystane tricki z japońskich horrorów – postacie na ścianach, włosy w podłodze itp.

O, historia jest, zarys jest, to teraz minusy, plusy i możliwe scenariusze.
- Banalne dialogi.
* Tutaj chciałem wpisać „banalny sposób rozegrania akcji” – ale każdy horror, a już chyba w szczególności japońskie „arcydzieła” są bez sensu, więc nie jest to in minus.
- S, który w kinie siedział obok, sapał się i wiercił – widać było, że film… no… nie robił na nim dobrego wrażenia. Więc z S. nie ma co na niego iść!

+ Jest straszno. Wyskakujące z nienacka strachy przyspieszają bicie serca.
+ Ładne ujęcia – akcja rozgrywa się na bezludziu, jest słoneczne lato, wokół domu (urokliwego i ciepłego) są ogromne pola słoneczników, nad nimi niebieskie niebo, a w oddali pokryte jasną zielenią wzgórza – jest pięknie. Chciałbym zobaczyć to miejsce na własne oczy.
+ Gdy oglądałem japońskie horrory u S. i gdy potem wracałem nocą do domu przez ciemny, cichy las – bałem się. po tym filmie, po jego zakończeniu – nic z tych rzeczy. kończy się tak, że uznać go można na dobry horror na niedzielne popołudnie.

* Jeśli oglądałbym film samemu w nocy, w pustym domu, to powiedzieć „czułbym się nie swojo” byłoby zupełnie nie na miejcu. Pasowałoby raczej „z trwogą rozglądałbym się po ciemnych pokojach, a po godzinie wyłączyłbym go ze strachu”.
* Jeśli oglądałbym film z S. w domu (co uwielbiam robić) to powiedzielibyśmy trafne „ojezu!”.

Jak przypomnę sobie te dialogi… Np. do rodziny dołącza pomocnik - rzecz dzieje się na farmie, bohater potrzebuje pomocy. Nagle pojawia się wędrowiec, worek na plecach, karabin w dłoni.
- Jak się tu znalazłeś? (wokół pustkowie)
- Przechodziłem szukając pracy.
- Potrzebuję pomocnika, ale nie mam jak zapłacić.
- Nie ma problemu. Zostanę z wami.

M.

 Sie pytają jak było na Mazurach?

Fajnie

To znaczy jak?

Hmmm…

Chciałam napisac o Mazurach coś ładnego, coś mądrego wtracić, o jakiś ciekawy epizod zahaczyć. Podać na tacy Mazury na ostro, złośliwym pazurem porysować rzeczywistość z powodu, niestety, nieustannych porównań do morza…

Ale!

Nie swędzi mnie język, żaden kompleks morski nie kusi,  nie muszę niczego z siebie wyrzucać, nie chce mi sie nawet ruszyć palcem by stuknąć w klawiaturę. Wspomnienia wyciągnęły się wygodnie w mojej głowie jak ciepły dobry obiad w pustym brzuchu i nie puszczają pary z ust. Leżą na półce w pamięci dokładnie obok sielskich wakacji  naście lat temu na Mazowszu, kiedy jeziora zastępowały nam w wyobraźni czarne kałuże pełne ziemi i błota. W Zełwągach zarosły trzcinami, liliami, wysepkami i pomostami, gdzie małe-dorosłe dzieci pływały, skakały, łowiły złote rybki, jeździły na rowerze, strzelały do puszek po piwie i fotki strachom na wróble też.

Morze jest inne. Tu nic się nie burzyło, nie biły fale, nie było plaży i muszelek, samotnych spacerów wzdłuż i kąpieli przy brzegu.  Żadnych myśli, roztrząsań, przemyśleń i zadumań, poematów i rozterek nad pięknem i sensem wszechbytu i nicości. Za dużo życia czaiło się wokół by móc, i żeby się chciało oddawać kontemplacjom. Przykuwały uwagę małe, brzydkie kaczątka z rodzicami- postrach kajakarzy, duże rybki, co po rozcięciu brzucha miały w sobie mniejsze rybki, łódki, samotne pomosty-idealne na poranną kawę- i grill, i kiszka ziemniaczana, i Polacy, i Niemcy, i Specjalne piwo, i Słonina (taki bardzo miły pieseczek), i komary, i rowery, jachty w Mikołajkach, i zachody i wschody słońca, i gloniastą zieleń, przez którą nic nie było widać na zdjęciach, i burze, i zamrażanie ryb w pokrzywy i śpiwór… Jednym słowem- mnóstwo wrażeń i świętego spokoju. Ach! i jeszcze coś, co zafascynowało mnie na Kałużach. Polskie nazwy miejscowości- albo jakoś nielogicznie trudne do wymówienia, jak np Zełwągi, albo bardzo urokliwe, pół żartem pół serio jak np Śmietki,  Babięta, Kokoszki i Zgon.

Jak było?

Fajnie

A.

Najpierw była „Martwica Mózgu”, film tak durny jak jego tytuł. Potem „Władca Pierścieni”. I tu chylę czoła, bo trzeba naprawdę sprawnego reżysera by tak rozbudowane i wielowątkowe dzieło przenieść na duży ekran, a Jacksonowi się to udało. Tolkien pewnie był by zadowolony. Po „Władcy…” pan J. stał się z dnia na dzień sławnym reżyserem. Drzwi każdej hollywodzkiej wytwórni stoją przed nim otworem, więc decyduje się iść za ciosem i reżyseruje kolejny film wymagający rozmachu i mnóstwa kasy. Panie, panowie, bierzcie nogi za pas bo wielka małpa czai się za rogiem. Nadchodzi ”King Kong”.

Muszę się przyznać, że gdy zaczynałem oglądać ten film miałem pewne wątpliwości co do powodzenia tego projektu. Np bo co można wyciągnąć z historii o wielkiej małpie, która notabene została sfilmowana już dwa razy (33 i 76 rok). Chyba niewiele. Jackson jednak podjął wyzwanie i …spartolił robotę. Ja zdaje sobie sprawę,że nie można zrobić omletu bez rozbicia kilku jajek, ale tutaj to widz jest wyrażnie robiony w jajo. Co za idiotyczne pomysły oni wrzucili do tego filmu? Scena w której robale wielkości kota obłażą kolesia,a drugi strąca je z wóch metrów za pomocą karabinu choć pierwszy raz trzyma takowy w łapach jest poprostu…:( Gościu był lepszy od Bogusia Lindy, który paczkę zapałek otwiera z kałacha (patrz: PSY) Takich „kwiatków”jest naprawdę dużo. No i te dłużyzny. Film trwa trzy godziny ale można by go zamknąć we dwóch, skracając choćby scenę podróży na wyspę Konga (zdążyłem sobie zrobić kolację w tym czasie i naprawdę niewiel straciłem). Efekty też z pewnością nie są oskarowe, choć walka z T-Rexami jest sprawnie zrobiona i potrafi przykuć uwagę (trzy ogromne dinozaury dostają baty od małpy, która na dokładkę robi to jedną ręką, bo w drugiej trzyma blond laskę. Się kurna uśmiałem ). Do aktorów nie mam jakiś specjalnych obiekcji, choć czasami grają infantylnie,jakby mieli świadomość, że to nie będzie wielkie kino.

Ehh, chyba czas kończyć. Moim zdaniem Peter Jackson popełnił błąd reżyserując „King Konga”. Powinien zrobić jakiś spokojny film utwiedzając pozycję dobrego reżysera, a nie odgrzewać stary kotlet. Mimo dobrych chęci nie wyszło. Oczywiście zwalanie całej winy na pana J. było by błędem. Temat przecieć ograny i ciężko coś z niego wykroić, ale wiem jedno. Dobry film o małpie to przyrodniczy, nakręcony przez BBC z Davidem Attenborough w roli narratora.

Siemka, S.

Obejrzałem „Kiss Kiss Bang Bang” i tak się zastanawiam do jakiego widza miał trafić ten film. Poszukujący „czegoś więcej”będą zawiedzeni. Amatorzy kina rozrywkowego napewno się pośmieją, ale za cholerę nie skapują o co w tym wszystkim chodzi. Dlaczego? Bo naprawdę ciężko skapować…

Harry Lockhart (Robert Downey Jr) to życiowy nieudacznik i pechowy włamywacz. Podczas ucieczki z kolejnego skoku trafia przypadkiem na przesłuchanie do filmu, gdzie omyłkowo zostaje uznany za aktora i dostaje rolę prywatnego detektywa(naprawdę fajna scena ). Aby zgłębić tajniki swej roli musi wspópracować z prawdziwym detektywem Gay’em Perry (Val Kilmer), choć bardziej ciągnie go do świeżo poznanej aktoreczki Harmony Faith (Michelle Monaghan). Historia się rozkręca i na zwłoki nie trzeba długo czekać. A będzie tych trupków wiele… Reżyser i scenarzysta Shane Black zafundował nam prawdziwą żonglerkę postaciami i zwrotami akcji. Tylko że po pół godzinie w miarę sprawnej ekwilibrystyki piłeczki zaczynają mu lecieć z rąk. Widz gubi się w tym wszystkim. Za dużo jest w tym filmie chaosu,a „niby”rozwiązania niektórych wątków powodują wprowadzenie nowych postaci i jeszcze większy zamęt. Gęsto tu jak w MiniBusie o 6:30 rano . Oczywiście jest też kilka pozytywów. Obraz zdecydowanie broni się humorem. Przy niektórych scenach można wręcz pokładać się ze śmiechu. Bardzo fajny pomysł z podzieleniem filmu na rozdziały z własnym tytułem (każdy to jeden dzień).

Główny bohater pełni rolę narratora, co bardzo pasuje do tego filmu. Robert Downey Jr gra dobrze, czasem nawet bardzo dobrze, natomiast Val Kilmer pilnie wymaga reanimacji. Jego gra przypomina EKG nieboszczyka .

Reasumując, mimo przekombinowanej fabuły „Kiss…” da się oglądać. Zarówno amatorzy dobrego kina jak i wielbiciele czegoś lżejszego będą się przy nim dobrze bawić. Należy jednak potraktować ten film z przymrużeniem oka (co zresztą reżyser daje nam wielokroć do zrozumienia). Polecam z czystym sumieniem.

S.

Powstały w 1973 r. „Egzorcysta” opowiada historię 14-letniej dziewczynki Regan MacNeil (Linda Blair), która została opętana przez diabła. Jej matka Chris (Ellen Burstyn) zaniepokojona coraz dziwniejszym zachowaniem córki zwraca się do lekarzy. Po wielu badaniach stwierdzają oni u Regan zaburzenia psychiczne i proponują hospitalizację, lecz Chris się nie zgadza. Zrozpaczona prosi o pomoc ojca Karrasa (Jason Miller), ale czy ksiądz przeżywający kryzys wiary po śmierci matki będzie w stanie jej pomóc….? Muszę przyznac, że „Egzorcysta” zrobił na mnie ogromne wrażenie. Przez 2 godziny siedziałem jak na szpilkach gapiąc się w ekran monitora. Film powala. Nie tylko dzięki doskonałemu scenariuszowi (William P. Blatty) i reżyserii (William Friedkin), ale przede wszystkim dzięki niesamowitym kreacjom aktorskim. To, co dają z siebie w tym filmie Ellen Burstyn, Linda Blair i Max von Sydow to poprostu mistrzostwo świata. Na szczególną uwagę zasługuje rola matki Regan w wykonaniu Ellen Burstyn. Jej Chris to kobieta przerażona i zaszczuta, która musi znaleźc w sobie siłę aby wytrwac w tym koszmarze. Linda Blair jako Regan mimo młodego wieku też gra doskonale, choc niektóre sceny z jej udziałem są mocno kontrowersyjne i mogą wywołac szok nawet w obecnych czasach (dziewczynka onanizuje się krucyfiksem).

„Egzorcystę” docenili nie tylko widzowie i krytycy, ale i członkowie Akademii. Film był nominowany do Oskara w wielu kategoriach i zebrał 2 statuetki (za scenariusz i dźwięk), a także nagrody Golden Globe (reżyseria , najlepszy obraz dramatyczny, scenariusz i drugoplanową rolę żeńską) Dla tych którzy nie oglądali filmu to chyba wystarczająca rekomendacja.

Nakręcony trzy lata później „Omen” to obraz zdecydowanie bardziej stonowany. Widz juz nie czuje się przytłoczony wydarzeniami dziejącymi się na ekranie, ale to i tak kawał świetnego kina potrafiącego trzymac w napięciu do ostatniej minuty.

Akcja filmu zaczyna się w Rzymie. Amerykański dyplomata Robert Thorn (Gregory Peck) i jego żona Katherina (Lee Remick) są w szpitalu. Na świat przychodzi dziecko Thornów, ale umiera zaraz po porodzie. Robert nie chcąc załamywac żony adoptuje inne niemowle i okłamuje żonę że to ich syn. Mały Damian dorasta w rodzinie Thornów. Zdaje się by normalnym dzieckiem, aż dodnia swoich piątych urodzin. Wtedy to w tajemniczych okolicznościach ginie niania Damiana. Do Roberta przychodzi ksiądz Brennan (Patrick G. Troughton) i ostrzega go , że adoptował syna Szatana, który będzie chciał ich zabic , lecz Robert nie słucha traktując księdza jak szaleńca. Dopiero wypadek żony sprawia, że zaczynie baczniej przyglądac się Damienowi…

W „Omenie” mimo całego dramatyzmu akcja rozwija się powoli, ale widz nie czuje znużenia. Wręcz przeciwnie, pochłania kolejne minuty i czeka na więcej. Duża w tym zasługa reżysera (Richard Donner) , który potrafił umiejętnie poprowadzic aktorów i stopniowo dawkował emocje. W obrazie pełno jest długich ujęc z jednej kamery i szerokich planów, a to sprawia , że odtwarzający role muszą dawac z siebie wszystko.

Dla mnie jest to jeden z najlepszych filmów w dorobku Gregory Pecka, aktora tak zasłużonego dla kina. Niesamowicie wypada w tragicznej roli ojca Damiana. Należy też wspomniec o pięknej i mrocznej muzyce Jerrego Goldsmitha, za którą dostał Oskara. Naprawdę rzadko się zdaża w kinie tak dobre połączenie muzyki z opowiadaną historią. Tym, którzy lubią soundtracki polecam bez mrugnięcia okiem.

Czas kończyc bo strzasznie się rozpisałem. „Egzorcysta” i „Omen” to kawał wyśmienitego kina i choc obydwa filmy doczekały się kontynuacji i remak’ów to żaden z nich nie dorównał pierwowzorom , a wersje powstałe ostatnio są wręcz żenujące. Zainteresowanym oznajmiam, że posiadam obydwa filmy i z chęcią udostępnię, bo naprawdę trzeba obejrzec.

Pozdrawiam,

S.